This article identifies that the existing literature within the disciplines of Visual Sociology and Photography Theory, which addresses the practice of viewing photographic images, generally focuses on single-frame analyses. The fundamental problem with this approach is its inadequacy in capturing the dynamic meaning of multiple and relational visual structures, such as family albums. In this context, the article aims to fill this gap by developing the concept of ‘inter-photography’, which centers on the temporal, spatial, and emotional connections established between photographs. Theoretically grounded in the fundamental concepts of theorists such as Barthes, Chalfen, Burgin, and Rose, this research adopts the Grounded Theory as its methodology. Participants' interactions with family albums were examined using photo-elicitation and POV video recording techniques. The original contribution of the study is the theory of ‘inter-photography’, which emerged from the analyses and materialized in four main dimensions (spatial association, narrative bridges, temporal leap, and emotional resonance). Consequently, the article argues that photographs are not merely static objects that record memories, but rather dynamic networks woven by the viewer's active gaze, functioning as connective tools. This opens a new analytical perspective for understanding the photographic experience.
Bu makale, Görsel Sosyoloji ve Fotoğraf Teorisi disiplinleri içinde, fotoğrafik imgeye bakma pratiğini ele alan mevcut literatürün genellikle tekil kare analizlerine odaklandığını saptamaktadır. Bu yaklaşımın temel problemi, özellikle aile albümleri gibi çoklu ve ilişkisel görsel yapıların dinamik anlamını yakalamada yetersiz kalmasıdır. Bu bağlamda makalenin amacı, bu boşluğu doldurmak üzere, fotoğraflar arasında kurulan zamansal, mekânsal ve duygusal bağları merkeze alan 'fotoğraflar-arasılık' kavramını geliştirmektir. Kuramsal yaklaşım olarak Barthes, Chalfen, Burgin ve Rose gibi düşünürlerin temel kavramları üzerine inşa edilen bu araştırma, yöntem olarak Temellendirilmiş Kuram'ı benimsemiştir. Katılımcıların aile albümleriyle etkileşimleri, fotoğrafik uyarım (photo-elicitation) ve POV video kayıt tekniği kullanılarak incelenmiştir. Araştırmanın özgün katkısı, analizler sonucunda ortaya çıkan ve dört ana boyutta (mekânsal ilişkilendirme, anlatısal köprüler, zamansal sıçrama ve duygusal rezonans) somutlaşan 'fotoğraflar-arasılık' teorisidir. Sonuç olarak makale, fotoğrafın yalnızca anı kaydeden durağan bir nesne değil, izleyicinin aktif bakışıyla dinamik bir ağ ören, bağlayıcı bir araç olduğunu savunmaktadır. Bu, fotoğrafik deneyimi anlamak için yeni bir analitik pencere açmaktadır.
