Dikkat Eksikliği ve Hiperaktivite Bozukluğu Tanılı Olgularda Guanfazin Kullanımının Retrospektif Olarak Değerlendirilmesi
34. Ulusal Çocuk ve Ergen Ruh Sağlığı ve Hastalıkları Kongresi, Aydın, Türkiye, 29 Nisan - 03 Mayıs 2025, ss.363-364, (Özet Bildiri)
- Yayın Türü: Bildiri / Özet Bildiri
- Basıldığı Şehir: Aydın
- Basıldığı Ülke: Türkiye
- Sayfa Sayıları: ss.363-364
- Eskişehir Osmangazi Üniversitesi Adresli: Evet
Özet
Dikkat Eksikliği ve Hiperaktivite Bozukluğu Tanılı Olgularda Guanfazin Kullanımının Retrospektif Olarak Değerlendirilmesi GİRİŞ: Dikkat Eksikliği ve Hiperaktivite Bozukluğu (DEHB), çocukluk çağında başlayan ve sıklıkla yetişkinlik dönemine kadar sürebilen, dikkat eksikliği, aşırı hareketlilik ve dürtüsellik belirtileri ile karakterize edilen nörogelişimsel bir bozukluktur. DEHB'nin tedavisinde stimülan ve stimülan olmayan farmakolojik ajanlar kullanılmaktadır. Guanfazin, alfa-2 adrenerjik agonist etkisiyle DEHB tedavisinde alternatif bir seçenek olarak yer almakta olup, özellikle impulsivite ve hiperaktivite semptomlarını azaltmada etkili bulunmuştur. Ancak, Guanfazinin etkinliği ve güvenlik profili ile ilgili daha fazla veri gereklidir. Bu çalışma, Guanfazin kullanan DEHB tanılı hastaların geriye dönük olarak değerlendirilmesini amaçlamaktadır. AMAÇ: Bu çalışmanın amacı, DEHB tanılı çocuk ve ergen hastalarda Guanfazin kullanımının etkinliğini, tolerabilitesini ve güvenlik profilini retrospektif olarak değerlendirmektir. Ayrıca, Guanfazinin komorbid psikiyatrik tanılarla ilişkisini inceleyerek klinik pratiğe yönelik ek bilgiler sağlamayı hedeflemektedir. YÖNTEM: Bu retrospektif çalışma, 01.02.2024 - 01.02.2025 tarihleri arasında Çocuk ve Ergen Ruh Sağlığı Polikliniğine başvuran ve Guanfazin kullanmış hastaların tıbbi kayıtlarının incelenmesi ile gerçekleştirilmiştir. Çalışmaya DSM-5 tanı kriterlerine göre DEHB tanısı almış, 6-18 yaş aralığında olan ve en az 1 aydır Guanfazin kullanmakta olan hastalar dahil edilmiştir. DEHB semptom şiddeti, tedavi yanıtı ve yan etkiler hasta dosyalarından retrospektif olarak değerlendirilmiştir. Değerlendirmede Turgay DEHB ölçeği ve Çocuklar için Global Değerlendirme Ölçeği (CGAS) kullanılmıştır. Sosyodemografik veriler, ilaç kullanım süresi, tedaviyi bırakma nedenleri ve eşlik eden psikiyatrik tanılar kaydedilmiştir. İstatistiksel analizlerde betimleyici istatistikler ve uygun parametrik veya non-parametrik testler uygulanmıştır. BULGULAR: Bu çalışmada toplam 31 hasta değerlendirilmiştir. Hastaların yaş ortalaması 11,84 ± 2,83 yıl olup, yaş aralığı 9 ile 17 yıl arasında değişmektedir. Cinsiyet dağılımına bakıldığında, hastaların %83,9’unun (n=26) erkek, %16,1’inin (n=5) kadın olduğu saptanmıştır. Hastaların Guanfazin kullanım süresi ortalama 6,30 ± 6,53 ay olarak belirlenmiş olup, en kısa kullanım süresi 1 ay, en uzun kullanım süresi 24 ay olarak kaydedilmiştir. İlaç kullanım durumu incelendiğinde, hastaların %96,8’inin (n=30) Guanfazin kullanmaya devam ettiği, yalnızca %3,2’sinin (n=1) disfori yan etkisi nedeniyle ilacı bıraktığı belirlenmiştir. Çalışmaya dahil edilen toplam 31 DEHB tanılı hastanın komorbid tanıları incelendiğinde; 14’ünde (%45,2) Otizm Spektrum Bozukluğu (OSB), 9’unda (%29,0) Mental Retardasyon (MR), 4’ünde (%12,9) Özgül Öğrenme Güçlüğü (ÖÖG), 2’sinde (%6,5) Tik Bozukluğu, 1’inde (%3,2) Davranım Bozukluğu, 1’inde (%3,2) Kekemelik, 1’inde (%3,2) Karşı Olma-Karşı Gelme Bozukluğu ve 1’inde (%3,2) Depresyon tanılarının olduğu saptanmıştır. DEHB semptom şiddetinde Guanfazin kullanımının belirgin bir iyileşme sağladığı gözlemlenmiş, ancak bazı hastalarda hafif sedasyon, düşük tansiyon ve disfori gibi yan etkiler rapor edilmiştir. Yan etkilerin çoğu hafif düzeyde olup, yalnızca bir hasta tedaviyi bırakmıştır. SONUÇ: Bu retrospektif değerlendirme, Guanfazinin DEHB tedavisinde etkili ve tolere edilebilir bir seçenek olduğunu desteklemektedir. Çalışma bulguları, Guanfazinin özellikle komorbid tanılara sahip çocuk ve ergenlerde kullanımına dair klinik pratiğe katkı sunduğunu göstermektedir. Bununla birlikte, uzun vadeli güvenlik profili ve etkinliğin daha büyük örneklemlerle değerlendirilmesi gerektiği düşünülmektedir. Guanfazinin özellikle stimülan tedaviye yanıt vermeyen veya tolerabilite sorunları yaşayan DEHB hastalarında uygun bir alternatif olabileceği sonucuna varılmıştır.
Retrospective Evaluation of Guanfacine Use in Cases Diagnosed with Attention Deficit Hyperactivity Disorder INTRODUCTION:Attention Deficit Hyperactivity Disorder (ADHD) is a neurodevelopmental disorder that begins in childhood and often persists into adulthood, characterized by symptoms of inattention, hyperactivity, and impulsivity. Both stimulant and non-stimulant pharmacological agents are used in the treatment of ADHD. Guanfacine, as an alpha-2 adrenergic agonist, is considered an alternative option for ADHD treatment, particularly effective in reducing impulsivity and hyperactivity symptoms. However, more data are needed regarding the efficacy and safety profile of Guanfacine. This study aims to retrospectively evaluate ADHD-diagnosed patients using Guanfacine. OBJECTIVE:The aim of this study is to retrospectively assess the efficacy, tolerability, and safety profile of Guanfacine use in children and adolescents diagnosed with ADHD. Additionally, it aims to provide further insights into its relationship with comorbid psychiatric diagnoses, contributing to clinical practice. METHODS:This retrospective study was conducted by reviewing the medical records of patients who visited the Child and Adolescent Psychiatry Outpatient Clinic and used Guanfacine between 01.02.2024 and 01.02.2025. The study included patients diagnosed with ADHD according to DSM-5 criteria, aged 6-18 years, and who had been using Guanfacine for at least one month. The severity of ADHD symptoms, treatment response, and side effects were retrospectively assessed from patient records. The Turgay ADHD Scale and the Children's Global Assessment Scale (CGAS) were used for evaluation. Sociodemographic data, duration of medication use, reasons for discontinuation, and accompanying psychiatric diagnoses were recorded. Descriptive statistics and appropriate parametric or non-parametric tests were applied for statistical analyses. RESULTS:A total of 31 patients were evaluated in this study. The mean age of the patients was 11.84 ± 2.83 years, with an age range of 9 to 17 years. Regarding gender distribution, 83.9% (n=26) of the patients were male, and 16.1% (n=5) were female. The average duration of Guanfacine use was 6.30 ± 6.53 months, with the shortest duration being 1 month and the longest 24 months. Examination of medication use showed that 96.8% (n=30) of the patients continued using Guanfacine, while only 3.2% (n=1) discontinued due to dysphoria as a side effect. When the comorbid diagnoses of the 31 ADHD patients included in the study were examined, it was found that 14 (45.2%) had Autism Spectrum Disorder (ASD), 9 (29.0%) had Mental Retardation (MR), 4 (12.9%) had Specific Learning Disorder (SLD), 2 (6.5%) had Tic Disorder, 1 (3.2%) had Conduct Disorder, 1 (3.2%) had Stuttering, 1 (3.2%) had Oppositional Defiant Disorder, and 1 (3.2%) had Depression. A significant improvement in ADHD symptom severity was observed with Guanfacine use, although mild sedation, low blood pressure, and dysphoria were reported as side effects in some patients. Most side effects were mild, and only one patient discontinued the treatment. CONCLUSION:This retrospective evaluation supports that Guanfacine is an effective and well-tolerated option for the treatment of ADHD. The study findings suggest that Guanfacine contributes to clinical practice, particularly in children and adolescents with comorbid diagnoses. However, further research with larger sample sizes